นาย บุญช่วย สินธ์นันทวิชัย
53-1-2702
บทเรียนจากความทรงจำ
ความทรงจำที่ผมมีก็คือ กาลเวลาผ่านไป ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างก็ผ่านไป
ผมไม่อาจดึงกลับมาได้ อนาคตใกล้เข้ามา
มาแทนที่ปัจจุบัน ปัจจุบันไปแทนที่เป็นอดีต
เราพี่น้องกัน
ทุกๆครั้งเมื่อผมคิดถึงอดีตที่ผ่านไป
ผมอยากให้บรรยากาศนั้นกลับคืนมา แต่ผมทำไม่ได้
เพราะมันต้องเป็นเช่นนั้น
ไม่มีใครที่จะมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่จากโลกนี้ไป
แต่จะเหลือแต่ความทรงจำเท่านั้นในเมื่อผมยังมีลมหายใจอยู่
และวันหนึ่งผมต้องจากมันไปเช่นเดียวกัน และมันจะเปลียวหายไปตามทิศทางลม
คิดถึงกันและกันในคำภาวนา...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น